Jestem wkurzony. Kolejna porażka w zastraszająco szybko wyniszczającym klub sezonie była oczywiście do przewidzenia, ale jej styl… Andre Villas-Boas może nie miał racji w wielu z teorii o których mówił na konferencjach prasowych, jednak wcale nie pomylił się twierdząc, że West Brom był dużo lepszy pod każdym względem.

Jestem wkurzony. I to za każdym razem, gdy piłkarze sobie odpuszczają. To nie jest gierka z kolegami pod blokiem, to nie jest okazja do podtrzymania kontaktu ze znajomymi, futbol nie jest dodatkiem do gierki i kilku uśmiechów, oklasków, gestów. Tak wczoraj zachowywali się piłkarze Chelsea na The Hawtorns – swój występ ograniczyli do kilku sztucznych do bólu zachowań, pozorowania wysiłku i przywiązania, którego celem było zwolnienie menedżera. Z misji wywiązali się w stu procentach, mam, cholera, nadzieję, że są z siebie dumni.

Jestem wkurzony. Wreszcie w Chelsea szanse dostaje młody gość z pomysłem na futbol – i to takim ambitnym, a nie zerżniętym bezczelnie z tego, co kreują trenerzy w Madrycie czy Barcelonie. Wiedział na czym miała polegać jego misja, potrzebne były zmiany, dał im początek. I…

Jestem wkurzony. Bo Andre Villas-Boas zamiast zmieniać Chelsea, zmienił siebie. Poszedł najpierw na kompromis z własną filozofia gry, a następnie rozpoczął dziwną rozgrywkę, której wygrać nie mógł. Sadzał na ławce doświadczonych, dawał szansę nowym i przy kiepskich wynikach starał się wszystkim wmówić, że są one dobre, potrzebują czasu… ale i tak wracał do tych, którym miał nie zaufać.

Jestem wkurzony. Lata lecą, lecz drużyna młodnieje tylko dzięki jej zapleczu, a nie pierwszej jedenastce. Tam, gdzie miała być w składzie rewolucja, wciąż rządzą ci zawodnicy, którzy dominowali na angielskich boiskach za czasów Mourinho. Nie wolno winić Lamparda, Drogby, Terry’ego czy Cole’a za to, że ich zmiennicy są w gruncie rzeczy nieprzygotowani do walki o cele jakie przed nimi stawiają. I, po prawdzie, to właśnie stara gwardia poniesie odpowiedzialność za brak ich realizacji, nie przeciętny do bólu Meireles, wciąż uczący się Luiz czy nie potrafiący odnaleźć się w nowej taktyce Torres.

Jestem wkurzony. Bo cała ta stara gwardia, w imię ratowania dobrego imienia klubu, wyników w tym sezonie, celów, posunęli się do czegoś, co dla profesjonalnego piłkarza powinno stać na równi z korupcją. To nie jest oczywiście oskarżenie, ale widząc (niestety, tylko z obszernych skrótów) ten teatr ze strony The Blues nie można przejść obok takiej postawy obojętnie, zwłaszcza nie wychodząc z roli kibica.

Jestem wkurzony. Przy całej krytyce jaka spadła na jego barki z mojej strony, jak każdy trzeźwo myślący kibic Chelsea chciałem, by ten jego projekt wypalił. Jego ambicja, optymizm, świeże spojrzenie na futbol były i są wciąż potrzebne na szarzejącym Stamford Bridże. Andre Villas-Boas nie przegrał swojej kariery, nie wypadł z obiegu, ani nagle nie stał się słaby w tym co robi. On tu po prostu nigdy nie pasował. I wkurzenie wynika z tego, że to nie on wyprowadził klub na swój poziom, ale to właśnie Chelsea zrobiła z niego średniaka, wypalonego przed czterdziestką menedżera, którego autorytet został podważony i się w tej sytuacji nie obronił.

Jestem wkurzony. Wiele piszę o projekcie Villasa-Boasa, trudnym do zdefiniowania i może nawet niesłusznie demonizowanym, ale on sam od początku do końca chciał, by media i kibice do tego nawiązywali, mimo oznak, że całość została zarzucona. Trzeba jednak pamiętać o zawodnikach chcących nawiązać do niedawnych sukcesów klubu – wchodzący i świeżo transferowani ponieśli wielką porażkę, indywidualną i jako zespół, nie umiejąc pokazać swojej siły w opozycji do tych na Cobham panujących. Pewnie, przegrali swoją pierwszą bitwę i, koniec końców, to im zaufa się w kolejnych latach, lecz jeśli kogoś w Chelsea chcą wychowywać, to tylko zwycięzców.

Jestem wkurzony. Bo zmiana „sztuka dla sztuki” jest bezsensowna i niepotrzebna, nawet jeśli, co sugerują angielskie bulwarówki, Abramowicz groził piłkarzom masowymi zmianami. Nowy, tymczasowy menedżer nie miał pomysłu na inny zespół w Premier League i przy całej sympatii do jego osoby oraz szacunku do statusu jakim słusznie się w Chelsea cieszy, Roberto Di Matteo nie ma cudownej drabiny, która dałaby drużynie awans o kilka pozycji. Jeśli w zakulisowych debatach i sporach stał po stronie byłego menedżera, zespół i jemu nie zaufa.

Jestem wkurzony. Bo raz, cholera, miałem rację i to jeszcze wtedy, gdy najbardziej chciałem się pomylić. Chelsea po raz kolejny pod maską poważnych zmian i rewolucji jest drwiną samą z siebie, a, oczywiście, najbardziej cierpią ci, którzy często na temat wydarzeń mają odmienne zdanie. Andre Villas-Boas mógł nawet popełnić milion więcej błędów niż wszyscy jego poprzednicy (z czasów Abramowicza) razem wzięci, lecz powinien dostać szansę zrealizowania swojego projektu, dostać czas, który mu obiecano.

Jestem wkurzony, ponieważ Andre Villas-Boas stał się ofiarą konfliktu interesów wewnątrz klubu. Niestety, nie miał prawa wygrać tam, gdzie wola zmian i budowy ścierała się z filozofią wyników oraz trzymania budżetu. Ten konflikt nie mógł doprowadzić do żadnej ewolucji czy rewolucji na Stamford Bridge. Jego wynikiem zawsze była i będzie destrukcja.