…czas sprzedawać! Nie, nie pomyliłem się. Wcale nie chodzi mi o to, by po tym jak Chelsea dogadała się z Lens w sprawie ekwiwalentu za wyszkolenie Gaela Kakuty i odwołano nam tą absurdalną karę, nagle zacząć znów kupować zawodników z każdego zakątka Europy. Widzę raczej okazję ku temu by wreszcie zerwać z wizerunkiem, który został nam przyklejony jakiś czas temu – Klub Spokojnej Starości Chelsea Londyn. Oczywiście powody są nie tylko czysto pijarowe.

(BBC.co.uk/Getty Images)

Muszę oczywiście na wstępie zaznaczyć, że dla mnie mówienie o doświadczeniu drużyny jako jej niedoskonałości czy wadzie jest znaczną przesadą, a rywale tak robią po prostu oddają nam przysługę. To, że siły piłkarskiej zawodników mniej lub bardziej po trzydziestce nie wolno lekceważyć pokazują nam tuziny świetnych profesjonalistów z samej Premier League, o Milanie nawet nie wspominam. Chelsea ma u siebie tuzin graczy, którzy są już bliżej końca niż startu swoich karier, ale zupełnie nie widzę na boisku różnicy z drużynami o średniej wieku znacznie niższej. Także pod względem mentalnym, nie tylko fizycznym czy motorycznym, the Blues trzymają się co najmniej dobrze i ci z siwizną na włosach po prostu starzeją się pięknie.

Przejdźmy jednak do konkretów. Najsensowniejszym argumentem przemawiającym za teorią przewietrzenia składu są słowa Franka Arnesena, który przyszedł do klubu z mocną reputacją, szybko ją sobie zniszczył, by teraz zaufania kibiców odbudowywać. Duńczyk, odpowiedzialny za Akademię Chelsea, jakiś czas temu przyznał, że w 2010 roku będzie widać pierwsze efekty inwestycji w szkolenie młodzieży, które przed przyjściem Abramowicza było co najmniej na średnim poziomie. Później szanse juniorów na przebicie się do składu seniorskiego nawet malały przez kolejne transfery z zewnątrz, a dopiero w ostatnich miesiącach tendencja całkowicie odwrotna jest na Stamford Bridge zauważalna. Skoro więc Duńczyk obiecał, a Kakuta, Borini i ich rówieśnicy zaliczają dopiero epizody w pierwszej drużynie to przyszły sezon ma być chyba tym kluczowym. Dlatego właśnie klub powinien zrobić wszystko by tak faktycznie się stało.

Jestem pierwszy w kolejce do chwalenia czy doceniania większości piłkarzy z szerokiej kadry Carlo Ancelottiego, ale mimo wszystko widzę kilku takich bez których Chelsea jak najbardziej mogłaby się obejść. Oczywiście pierwszym piłkarzem na mojej czarnej liście jest Salomon Kalou, który (powtórzę to po raz setny) dobrze gra tylko w pucharach i gdy ja mam to szczęście oglądać mecz Chelsea z trybun. Dla tych kilku meczów w sezonie nie warto go trzymać na kontrakcie. Sądzę również, że trochę świeżości przyda się w obronie, a Jeffrey Bruma na pewno zasługuje na to by awansować w hierarchi stoperów. Oczywiście przy takiej promocji bezsensem byłoby trzymanie Alexa bądź Ricardo Carvalho i myślę, że to ten drugi byłby bliżej odejścia, powrotu na ostatnie sezony do ojczyzny. Kolejną ofiarą  moich czystek zostałby Juliano Belletti, bezapelacyjnie jeden z sympatyczniejszych piłkarzy w całej lidze. Co z tego jednak, że jest świetnym człowiekiem, skoro nie sądzę by za rok wygrywał rywalizację na jakiejkolwiek pozycji do której jest przypisywany.

Można się oczywiście sprzeczać, czy wobec takich działań Chelsea nie straciłaby zbyt wiele na jakości, a jedna z jej mocniejszych stron – szeroka kadra – stałaby się wadą. Jednak ta swoista przemiana wiekowa na Stamford Bridge prędzej czy później musi się dokonać i myślę, że na fali (ewentualnych) tryumfów w tym sezonie warto by w lecie odjąć kilka lat z licznika średniej wieku drużyny. Kwestią naczelną oczywiście jest klasa piłkarska, a to również jest argument dla Ancelottiego dość ważny. Klub musi delikatnie z menedżerem w tej sprawie postępować, tak by tej decyzji na nim nie wymuszać, ale raczej poszukać jego zrozumienia. Współpraca ‘na siłę’ z pewnością nie przyniosłaby takich rezultatów jakie (prędzej czy później) przyszłyby ze zgodną pomocą doświadczonego menedżera.